Na naukę nigdy nie jest za późno

Edukacja » Na naukę nigdy nie jest za późno

 
O projekcie
“Not too late to learn”, czyli "Na naukę nigdy nie jest za późno", to tytuł dwuletniego Projektu Partnerskiego Grundtviga napisanego i zrealizowanego przez Stowarzyszenie Miłośników Ziemi Krzeszowickiej (SMZK) wspólnie z partnerami z Turcji, Włoch i Czech w ramach programu UE „Uczenie się przez całe życie”.
Jednym z celów projektu było wprowadzenie seniorów w świat komputerów i Internetu i udowodnienie, że również osoby starsze są w stanie wędrować po cyfrowych przestrzeniach, przed którymi często odczuwają lęk.
Nie jest to oczywiście żadna nowość. Najistotniejsze jest to, kto otwiera te cyfrowe wrota i przez nie prowadzi w nowy, nieznany świat. Przewodnikami są ci, którzy czują się w nim pewnie, którzy bez „klikania” nie wyobrażają sobie życia, czyli młodzież.
Zajęcia były prowadzone przez wolontariuszy, tj. nauczycieli i młodzież dwóch krzeszowickich szkół - Liceum Ogólnokształcącego oraz Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych.

O wizycie w Krzeszowicach
Od 22 do 26 kwietnia Krzeszowice gościły partnerów projektu. W czasie ich pobytu odbyły się spotkania robocze, na których omawiano działania podejmowane w projekcie. Jednym z najważniejszych było spotkanie w siedzibie SMZK z uczestnikami kursu oraz wolontariuszkami z liceum. Kursanci oraz wolontariusze opowiadali o swojej nauce, pracy i wzajemnych międzypokoleniowych relacjach. Goście mieli też okazję porozmawiać o problemach gminy z burmistrzem p. Czesławem Bartlem oraz poznać krzeszowicki Ośrodek Rehabilitacji Narządu Ruchu. Goście zachwycali się również pięknem Krakowa i całej Małopolski i byli bardzo poruszeni podczas wizyty w Muzeum w Oświęcimiu-Brzezince.
Anna Maria Lavorato z Włoch powiedziała o wizycie w Polsce:
Bardzo cenimy spotkanie w Polsce. Polski partner bardzo dobrze zorganizował zarówno warsztaty związane z projektem jak i towarzyszące im wydarzenia kulturalne. Wizyta w Oświęcimiu i Brzezince bardzo nas poruszyła. Mamy nadzieję, że ta pamięć, w świecie wciąż niszczonym przez wojny i przemoc, pomoże uznać braterstwo i szacunek dla godności jako przywilej każdego człowieka.
Wizyta w Polsce wzmocniła również zrozumienie, przyjaźń i współpracę pomiędzy partnerami projektu.

O efektach nauki
Większość uczestników kursu zaczynała od zera. Nie wiedzieli nawet, jak włączyć i wyłączyć komputer. Największą trudność sprawiała obca im terminologia, np. kliknij, przeciągnij myszą oraz koordynacja oko-ekran-ręka-mysz. Nie bez znaczenia był też lęk przed nieznanym sprzętem. Przełamanie tych barier trwało prawie przez cały pierwszy etap kursu.
Teraz nie ma już problemu nie tylko z obsługą komputera, ale też z wyszukiwaniem potrzebnych informacji w sieci, z wysyłaniem i odbieraniem poczty elektronicznej wraz z załącznikami, z aktywnym braniem udziału na forach internetowych. I co najważniejsze pojawiła się bardzo silna potrzeba kontynuacji kształcenia umiejętności poruszania się w cyfrowym świecie
Nie byłoby tych efektów, gdyby nie silna motywacja wewnętrzna seniorów oraz pomoc licealistów-wolontariuszy.
Opinie kursantów umieszczone na stronie projektu
Teresa Nowak
Przez wiele lat sądziłam, że komputer i Internet to całkiem obce dla mnie światy. Coraz częściej jednak słyszałam o „cyfrowo wykluczonych”, a nikt nie lubi być wykluczony. Zapisałam się więc na kurs komputerowy (zorganizowany w ramach europejskiego programu „uczenia się przez całe życie”), żeby się przekonać, czy to choć trochę mnie wciągnie, jakie daje możliwości i żeby nie należeć do owych „wykluczonych”.
Zaczynaliśmy od A…B…C; uczyliśmy się włączania komputera, operowania myszką, otwierania folderów, poznawaliśmy klawiaturę i dużo czasu poświęciliśmy nauce pisania. Tworzyliśmy coraz dłuższe teksty, zmienialiśmy czcionki, pisaliśmy teksty kolorowe. I to już okazało się bardzo przyjemne. Na kilku ostatnich zajęciach (I etapu kursu) zaczęliśmy wchodzić w świat Internetu, posługiwaliśmy się wyszukiwarką, szukaliśmy informacji na różne tematy.
Tymczasem kupiłam sobie laptop i wiem, że zrobiło to wielu uczestników naszego kursu. Dziś mam już swój adres internetowy, dużą przyjemność daje mi korespondencja z przyjaciółmi i rodziną. Z radością oglądam i słucham programy muzyczne, literackie i filmowe, zwiedzam galerie malarskie, mam dostęp do Wikipedii.
Wiem, że wielu jeszcze rzeczy muszę się nauczyć, ale lęk przed nieznanym został przełamany, pewne umiejętności już zdobyłam. Duża w tym zasługa prowadzącego kurs, Pana mgr Zbigniewa Durczoka i dwojga uczniów, jego asystentów. To oni przekazywali wiedzę, wyjaśniali, cierpliwie tłumaczyli i poprawiali błędy. Oni też stworzyli przyjazną, serdeczną atmosferę pozwalającą bez większego stresu i napięcia zdobywać i utrwalać umiejętności.
Teresa z Krzeszowic
Cieszę się, że mogłam uczestniczyć w tym kursie. Bardzo dużo się nauczyłam. Miłe były także spotkania z innymi uczestnikami zajęć. Wszyscy wysoko oceniamy pracę Prowadzącego i Jego uczniowskich Asystentów. To był ciekawy czas, szkoda, że się kończy. Bardzo dziękuję.
Alicja i Stanisław
Kurs komputerowy dla seniorów, według nas (wypełniamy tą ankietę ja Alicja wraz z mężem Stanisławem), to wspaniała sprawa. Teraz czujemy się w otoczeniu rodziny, przyjaciół jakoś inaczej, pewniej, że mogliśmy w tym wieku to osiągnąć. Przed kursem będąc w towarzystwie ,gdzie w obecnym czasie większość posługuje się danymi z komputera, lub dostał e-maila, lub napisał na FACEBOOKU — to czuliśmy się jak analfabeci. Teraz dla nas to jest jasne, że trud włożony przez Wykładowce, oraz nie ocenieni wolontariusze nie poszedł na marne, za co Im serdecznie dziękujemy.
Polecamy wszystkim seniorom taki kurs, bo będą mieli życie milsze, lżejsze i dużo satysfakcji.
Pozdrawiamy—kursanci Alicja i Stanisław.
Teresa S.
Ten kurs komputerowy to wspaniały prezent, który sprawił, że świat komputerów przestał być dla mnie niezrozumiały. Pan Zbigniew Durczok wraz z wolontariuszami prowadzili zajęcia z życzliwością i wyrozumiałością. Dziękuje bardzo.
Janina
Ja chciałabym aby ten kurs trwał jeszcze dłużej, wtedy mogłabym więcej opanować, bo rozum w moim wieku tzn seniora nie jest już taki chłonny. Wszystkim seniorom polecam ,jeżeli tylko jest możliwość proszę korzystać i nie obawiać się.
Zofia
Kurs komputerowy umożliwił mi zapoznanie się z obsługą komputera i internetu.
Dzięki temu nauczyłam się szukać różnych wiadomości i informacji np. o moim mieście, polityce,
żywieniu, itp. Pozwolił mi on również na kontaktowanie się z różnymi osobami, przekazywanie
wiadomości, dokonywanie zakupów i sprzedaży. Mimo tych możliwości czeka mnie jeszcze wiele ćwiczeń i nauki.
Jak każdemu, początki były trudne. To że opanowałam powyższe umiejętności zawdzięczam Panu Profesorowi i uczniom LO. Za wszystko bardzo dziękuję.
Pozdrawiam, Zofia D.
Alicja C.
Bardzo się cieszę , że mogłam skorzystać z kursu. Doceniam założenia inicjatorów oraz umiejętności Prowadzącego. Już nie jestem analfabetką w cyberprzestrzeni. Odpowiada mi tempo zajęć dostosowane do możliwości percepcyjnych ludzi w moim wieku! Serdecznie dziękuję i proszę o jeszcze!

O wolontariuszach
Jednym z założeń projektu było włączenie do pracy z seniorami młodych wolontariuszy. I faktycznie bez ich udziału nie byłoby takich efektów. Zgłosili się sami, wiedząc, że jest to praca społeczna. Wykazali się nie tylko wiedzą, ale też dużym zaangażowaniem, sumiennością i cierpliwością. Przekonali się  też, ile problemów stwarza nauczanie umiejętności dla nich oczywistych.
Oto co o swojej pracy mówią wolontariusze
Ania Kłeczek – licealistka wolontariuszka
Do udziału zachęcił mnie Patryk. Ja sama nie byłam przy ogłaszaniu, że szkoła rozpoczyna taki projekt, wiec niewiele wiedziałam. Zawsze lubiłam prace społeczne. Miło jest komuś pomóc i widzieć, że on się cieszy z poświęconego mu czasu. Takie zajęcia dają dużo doświadczeń, pracując z ludźmi można wiele rzeczy odkryć i nauczyć się z nimi współpracować.
Największą trudnością był chyba język, sposób wytłumaczenia. Dla nas niektóre pojęcia był zwykłe i oczywiste, ale dla naszych seniorów już niekoniecznie. Musieliśmy bardzo obrazowo tłumaczyć, ale to z czasie stało się naturalne. Obie strony się przyzwyczaiły. Ciesze się, że mogłam się sprawdzić w czymś takim. Dobrze wiedzieć, że jest się w stanie choć trochę pomóc innym. To ogromna satysfakcja.
Patryk Kawala – licealista wolontariusz
O projekcie się dowiedziałem się w szkole, gdy na lekcję przyszedł Pan Zbigniew Durczok i powiedział, że będzie taki projekt realizowany w naszej szkole. Na początku to nie byłem tym zainteresowany, ale po namyśle, zdecydowałem się wziąć w tym udział. Zaproponowałem udział w tym Ani i zgodziła się uczestniczyć w tym naszym projekcie.
Na początku myśleliśmy, że to na nasze spotkania będzie przychodzić 4 góra 5 osób, że na tego typu zajęcia nie będzie chętnych wśród seniorów, ale jednak okazało się że nasze przewidywania się nie sprawdziły, bo mieliśmy 2 grupy liczące razem 31 osób. Na początku było mi trudno, bo nigdy nie zdarzyło mi się uczyć seniorów na komputerze i nie wiedziałem, jak będzie trzeba im to tłumaczyć, ale już po naszych kilku spotkaniach oswoiłem się z tym i nie miałem żadnego problemu w nauczaniu seniorów obsługi komputera.
Te parę miesięcy przez które prowadziliśmy te zajęcia wspominam bardzo mile i co najważniejsze nauczyło mnie to cierpliwości.
Iza Cichoń – licealistka wolontariuszka
- Zgłosiłam się, bo pomyślałam, że to może być ciekawa przygoda tzn. praca z ludźmi, którzy są bardziej doświadczeni i wiedzą niewątpliwie więcej. Jest to dla mnie w pewnym sensie wyzwanie, bo moim obowiązkiem jest przekazać tym osobą wiedzę, którą sama zdobyłam w szkole.
- Osobiście traktuję to jako formę wolontariatu, a więc pomocy innym, co w pewnym sensie zawsze daje wewnętrzną satysfakcję, ale z drugiej strony są to bardzo miłe spotkania z ludźmi, którzy w dalszym ciągu chcą się czegoś nauczyć, co wpływa motywująco również na mnie.
- Myślę że, nauczyło mnie to cierpliwości i wyrozumiałości. Poznałam również ciekawe strony internetowe, o których wcześniej tylko słyszałam.
- Dla mnie na początku najtrudniejsze było przezwyciężenie strachu: że zrobię coś nie tak, źle coś wytłumaczę, albo nie będę w stanie komuś pomóc.
Hanna Martyna – licealistka wolontariuszka
Uważam, że program ,,Uczenie się przez całe życie" to przysłowiowy strzał w dziesiątkę. W tym roku, podczas szkolenia, każdy z seniorów mógł zapoznać się z internetem oraz nauczyć się lub dokształcić w korzystaniu z poczty elektronicznej. Bardzo mnie cieszy widok uśmiechniętych seniorów, którzy są wdzięczni za każdą udzieloną im radę oraz wskazówkę. ,, Pani powinna zostać nauczycielką" - takie słowa miałam okazję usłyszeć na lekcjach. To bardzo miłe. Zajęcia były dla mnie nowym, wartościowym doświadczeniem, dzięki którym nauczyłam się cierpliwości oraz spostrzegania problemów z perspektywy osób starszych.

Podsumowanie
Realizacja projektu nie jest tylko niecodziennym odwróceniem ról, gdzie młody człowiek staje się nauczycielem osoby, z której doświadczenia i wiedzy powinien korzystać. To również przykład, że możliwe jest wzajemne poznanie, współpraca, zrozumienie i sympatia. Potrzebna jest tylko wspólna przestrzeń działania i wola obu stron w przełamaniu stereotypów.
Projekt umożliwił otwarcie bram do świata cyfrowego ludziom, którzy ze względu na wiek byli z niego wykluczeni. Startowali od „zera” i dzięki silnej wewnętrznej motywacji, chęci nauki oraz pomocy prowadzących, w tym młodzieży, nie tylko przestali być wykluczeni, ale chcą poszerzyć swoją wiedzę. Udział w projekcie dał też możliwość wyjazdów do organizacji partnerskich, prawie wszystkim tym, którzy chcieli.
Wprawdzie projekt ten został już zakończony, ale spotkania seniorów z komputerami nadal się odbywają, zgodnie z prośbami uczestników oraz inicjatywą  prowadzących. Świadczy to nie tylko o merytorycznej, ale i integracyjnej wartości zajęć. Zadaje to również kłam pojawiającym się wypowiedziom, które podważały wartość zajęć, a nawet samo ich istnienie.
Uczestnicy, kontynuując zajęcia, osiągają wyższy poziom wiedzy i praktyki, zapoznając się z urządzeniami zewnętrznymi oraz portalami społecznościowymi. Tak jak poprzednio, zajęcia organizowane przez Stowarzyszenie, którego działalność jest adresowana do wszystkich mieszkańców Ziemi Krzeszowickiej, są bezpłatne.

Więcej informacji o projekcie, kalendarz przygotowany przez wolontariuszkę Hanię Martynę oraz zdjęcia na stronie https://oksenior.wordpress.com/polski/

Zbigniew Durczok

 

'Not Too Late To Learn'
2012-1-TR1-GRU06-35932 5

 

Ten projekt został zrealizowany przy wsparciu finansowym Komisji Europejskiej. Projekt lub publikacja odzwierciedlają jedynie stanowisko ich autora i Komisja Europejska nie ponosi odpowiedzialności za umieszczoną w nich zawartość merytoryczną.